Kamień węgielny
i dar Berthy von Gellhorn

U schyłku XIX stulecia dynamicznie rozwijająca się Legnica liczyła około 40 000 mieszkańców, w tym blisko 10 000 wiernych kościoła rzymskokatolickiego. Cała ta społeczność dysponowała wówczas zaledwie jedną świątynią — kościołem pw. św. Jana Chrzciciela.

Rozbudowa miasta na prawym brzegu rzeki Kaczawy i stały wzrost liczby katolików przyśpieszyły historyczną decyzję o rozpoczęciu budowy drugiego kościoła w Legnicy. Już w 1888 roku ówczesny proboszcz, ks. Ernst Ritter, podjął pierwsze starania formalne i finansowe. Przełomem okazała się niezwykła hojność dobrodziejki — Berthy von Gellhorn, która podarowała parafii 6 000 marek na zakup parceli pod nową świątynię.

Dzięki temu darowi oraz ofiarności parafian zakupiono za 8 000 marek plac o wymiarach 100 m × 30 m, przylegający do zbiegu ówczesnych ulic Zimmerstraße (dziś Rzemieślnicza), Jägerstraße i Gutenbergstraße. Uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego w podstawę muru absydy nastąpiło 27 kwietnia 1902 roku w obecności całej wspólnoty, a aktu poświęcenia dokonał ks. proboszcz Zimmermann z Małuszowa w asyście ks. Aloisa Buchali.

Perfekcja oparta na trudnej parceli

Po długich naradach dotyczących stylu budowli i kosztów, wykonanie projektu powierzono znakomitemu wrocławskiemu architektowi o imponującym dorobku. Alexis Langer, nestor śląskiego neogotyku, nadał świątyni formę kościoła halowego o strzelistych proporcjach, doskonale wykorzystując wąską, długą parcelę.

Halowe wnętrze pełne światła

Trójnawowy, halowy układ wnętrza z ogromnymi maswerkowymi oknami sprawia, że światło staje się głównym budulcem atmosfery modlitwy — zgodnie z najlepszą tradycją gotyku katedralnego.

Liczby i geometria w służbie wiary

Północna wieża o wysokości 55 metrów, zwieńczona ażurowym hełmem, góruje nad panoramą prawobrzeżnej Legnicy. W jej narożu, na wysokości kondygnacji dzwonowej, stanęła w 1905 roku figura Madonny z Dzieciątkiem dłuta J. Baumeistera — widoczna z daleka, niczym latarnia wiary.

Dzwony i górna kondygnacja wieży

Pierwotny zespół trzech dzwonów odlano w Dreźnie. Dwa największe padły ofiarą rekwizycji wojennej w 1917 roku — do dziś na wieży trwa najmniejszy dzwon „Pokoju”, świadek ponad stulecia historii parafii.

Tron Łaski i dary Ducha Świętego

W sercu prezbiterium stoi złocisty poliptyk z wyobrażeniem Tronu Łaski (Gnadenstuhl) — Boga Ojca podtrzymującego krzyż z Synem, nad którym unosi się gołębica Ducha Świętego. To rzadka, głęboko teologiczna ikonografia, czyniąca legnicki ołtarz jednym z najbardziej oryginalnych na Śląsku.

Skrzydła poliptyku zdobią rzeźbione figury świętych — świadków wiary różnych stanów i powołań, od męczenników po mistyków i założycieli zakonów.

Ołtarz Matki Bożej i Ołtarz Serca Jezusa

Po obu stronach łuku tęczy stoją neogotyckie ołtarze boczne: maryjny z figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa — oba spójne stylistycznie z głównym retabulum i zakończone ażurowymi baldachimami.

Ośmioboczna chrzcielnica kielichowa z terakoty

Unikatowa, wykonana z terakoty chrzcielnica o formie kielicha niesie cztery reliefy typologiczne Starego Testamentu — zapowiedzi sakramentu chrztu: